Πολιτιστικό καλοκαίρι Ιούλιος – Αύγουστος - Γιορτή πλαστού Βραγκιανά

Ο νεοσύστατος Σύλλογος Βραγκιανών Αργιθέας το αγνάντι, ευχαριστεί φίλους και φίλες, Βραγκιανίτες και Βραγκιανίτισες κυρίως τη νεολαία που ανταποκρίθηκαν στα καλέσματα των εκδηλώσεων, στην αναβίωση του διήμερου πανηγυριού του Προφ. Ηλία Βραγκιανών 19- 20 Ιουλίου, στο ημερήσιο αντάμωμα φίλων αλλά και στην εκδήλωση του πλαστού με το σύνθημα επιστροφή στις ρίζες μας... πλαστός και τσαλαφούτι!!!. εκδηλώσεις που στέφτηκαν με μεγάλη επιτυχία.

Στην εκδήλωση του πλαστού τονίσαμε ότι είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να ξαναθυμηθούμε την αξία της Ελληνικής διατροφής εμείς οι μεγαλύτεροι και να την γνωρίσουμε στα παιδιά μας ώστε να πάψουμε πλέον να είμαστε ένας λαός εξαρτημένος από τα αναμφίβολης ποιότητας προϊόντα των πολυεθνικών. Η Ελλάδα μας μπορεί και πρέπει να μας θρέψει με αγνά ωφέλιμα και νόστιμα αγαθά της Ελληνικής Γής και οι Έλληνες παραγωγοί να κερδίσουν την θέση που δικαιούνται στην αγορά ώστε να συμβάλλουν στην τόνωση της οικονομίας και την τοπική ανάπτυξη.

Σήμερα ανακαλύπτουμε και πάλι την υπέροχη γεύση αυτών των υλικών και απολαμβάνουμε αυτήν τη πίτα και των γαλακτομικών όχι ως φαγητό των φτωχών, αλλά ως προϊόντα υψηλής διατροφικής αξίας με επιτακτική ανάγκη την επιστροφή στις ρίζες μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους χορηγούς αλλά και στα μέλη για την άριστη οργάνωση. Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στις γυναίκες του χωριού για την παρασκευή και το ψήσιμο των πλαστών. Τυχόν λάθη ζητούμε ένα μεγάλο συγγνώμη. Κάθε αρχή και δύσκολη, του χρόνου καλύτεροι.

Να υπενθυμίσουμε ο τυχερός αριθμός εισόδου της λαχειοφόρου ήταν το Ν° 79 που αντιστοιχούσε σε μια τηλεόραση 32 ιντσων, στάθηκε τυχερή η συντοπίτισσά μας Λουκία Χατζή, να είναι πάντα τυχερή, ο Προφ. Ηλίας να της δίνει υγεία και ευτυχία

Τέλος να ενημερώσουμε ότι οι κιλοβατόρες που κάηκαν από 17 Ιουλίου έως 16 Αυγούστου ήταν κοντά στις 200, ήτη 20760- 20563 = 197.

Ο Πρόεδρος Κοσιλός Κωνταντίνος Ο Γραμματέας Κούτσικος Γεώργιος

Πανηγύρι Προφήτη Ηλία Βραγκιανών

Χόρεψαν και γλέντησαν με την ψυχή τους, πλημμύρισε από ήχους και συναισθήματα η περιοχή.

Το γλέντι κράτησε ως τις πρωινές ώρες. Η ζέστη δεν εμπόδισε το κέφι ανήμερα της γιορτής.

11ο Συνέδριο των Αγράφων της Πίνδου: Ιστορία - Πολιτισμός - Τουρισμός- Περιβάλλον - Ανάπτυξη στο επίκεντρο.

Για άλλη μια φορά εκτός η Δημοτική ενότητα Αχελώου και όχι μόνο. Οι ευθύνες μεγάλες των πολιτιστικών συλλόγων αλλά και των φορέων της δημοτικής ενότητας. Οι σύλλογοί μας δεν πρέπει να είναι μόνο για τα πανηγύρια αλλά να είναι μπροστάρηδες στα αναπτυξιακά, στα περιβαλλοντικά, στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής και γενικότερα να συμβάλουν στην ανάπτυξη και την ανάδειξη της περιοχής.

Ο Αχελώος δεν έχει μόνο τα νερά του, έχει περαταριές, έχει πέτρινα γεφύρια, έχει τη γέφυρα Κοράκου μνημείο για την περιοχή, έχει επίσης την κοιλάδα Αχελώου με την απέραντη φυσική ομορφιά που αποτελεί πραγματικά μια από τις πανέμορφες αλλά και πιο ξεχασμένες περιοχές με τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης. Θλίβομαι που δεν είδα σε αυτό το συνέδριο να μην υπάρχει το μοναστήρι των Βραγκιανών, η Παναγία Επισκοπή έδρα για πολλά χρόνια της επισκοπής Ραδοβυζίου, το Βασίλειο του Σελιπου στο Καταφύλλι, τα δυο περατάρια του Αχελώου, τη γέφυρα Κοράκου κοκ., να μην είναι καν στο αναπτυξιακό. Η ευθύνη ανήκει σε όλους, πολιτιστικούς συλλόγους, φορείς, αιρετούς της περιοχής και ίσως της δημοτικής αρχής. Φτάνει έως εδώ, δε θα ανεχθούμε τη φίμωση και την απομόνωση της περιοχής.

Καλώ τους συλλόγους, φορείς να αφουγκραστούμε και να υπερασπιστούμε την ιστορία μας, το πολιτισμό μας, τη φύση μας, τα βουνά μας, τα ποτάμια μας και προπαντός το φυσικό κάλλος της περιοχής μας. Η τοπική ανάπτυξη και στήριξη δράσεων είναι εκείνη που μπορεί να δώσει λύσεις και τρόπους αντιμετώπισης στα προβλήματα και στις αδυναμίες του τόπου μας.

Κούτσικος Κωνσταντίνος Δημοτικός Σύμβουλος Αργιθέας

Έρχονται ευρωεκλογές

Επειδή έρχονται εκλογές και πρέπει να μάθουμε κάποιες αλήθειες, από τα κόμματά μας και τους υποψηφίους ευρωβουλευτές μας.

Θα μιλήσουν για το μεγάλο "οικονομικό θαύμα" της κυβέρνησης με μισθούς Βουλγαρίας και τιμές Γερμανίας; Μήπως το θαύμα αυτό στηρίχτηκε στις τσέπες ολιγων; Θα μιλήσουν για το δημογραφικό, την οικονομία, την ακρίβεια, τη φορολογία, για τη δικαιοσύνη, για τις υποκλοπές, για τη γενοκτονία της Παλαιστίνης, κοκ.; Όσο για τα μνημόνια, όταν μας ήρθαν οι τροϊκανοί στην Ελλάδα, εμείς είχαμε τη γη μας, τα νερά μας, την ενέργειά μας, τις όμορφες παραλίες μας και αυτοί μας έφεραν ένα βιβλίο, που το ονόμασαν μνημόνιο. Εμείς φυσικά το εφαρμόσαμε χωρίς καν να το διαβάσουμε κιόλας με κλειστά τα μάτια και όταν ανοίξαμε τα μάτια μας, εμείς είχαμε το μνημόνιο και αυτοί μας είχαν πάρει τη γη μας, τα σπίτια μας, τα βουνά μας,τα νερά μας, τις παραλίες μας,τα δάση μας κοκ. Θα τεθούν τελικά αυτά τα ερωτήματα από τους δημοσιογράφους ή θα κλείσουν τα στόματα για μια ακόμη φορά; Την απάντηση όμως πρέπει να την δώσουν αυτή τη φορά οι πολίτες με ανοιχτά και όχι με κλειστά μάτια και αυτιά, αλλά μόνο με καθαρά χέρια στην κάλπη! Κούτσικος Κωστας

Ο εθελοντισμός ξεπερνάει τα πάντα.

Το γκαζόν στον Προφήτη Ηλία Βραγκιανών έχει κουρευτεί από ντόπιους και εκτός Βραγκιανιτών και αυτό έχει τη χάρη του, αρκετά τα παρακάλια. Ο καλός καιρός φροντίζει και στο πότισμα, μόλις κουρεύτηκε άρχισε να βρέχει!!!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ, ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ & ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ, ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ & ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Βγαίνοντας μια μέρα μια γυναίκα απ’ το σπίτι της είδε τρεις γέροντες με μακριές λευκές γενειάδες να στέκονται στον μπροστινό κήπο. Έψαξε στο νου της αλλά δεν τους αναγνώρισε.

«Δεν μου φαίνεται να σας ξέρω, αλλά θα πρέπει να πεινάτε. Κοπιάστε να σας βάλω κάτι να φάτε,» είπε η νοικοκυρά. «Ο νοικοκύρης είναι μέσα ;», ρώτησαν εκείνοι. «Όχι, λείπει,» είπε η γυναίκα. «Τότε δε μπορούμε να περάσουμε,» απάντησαν. Όταν το βραδάκι γύρισε ο σύζυγός της, εκείνη του διηγήθηκε τι συνέβη. «Πήγαινε, σε παρακαλώ, πες τους ότι γύρισα και προσκάλεσε τους να περάσουν,» της είπε ο άντρας της, κι εκείνη βγήκε και τους κάλεσε μέσα. «Δεν μπαίνουμε ποτέ σ’ ένα σπίτι όλοι μαζί,» είπαν οι γέροντες. «Και γιατί ;» ρώτησε η γυναίκα. Κι ο ένας απ’ αυτούς της εξήγησε : «Το όνομα αυτού –κι έδειξε έναν απ’ τους γέροντες- είναι Πλούτος. Το όνομα εκείνου –κι έδειξε τον άλλον- είναι Επιτυχία, κι εγώ ονομάζομαι Αγάπη. «Αν θέλετε τώρα πηγαίνετε μέσα και συνεννοηθεί τε με το σύζυγό σας ποιόν από μάς θέλετε να περάσει.» Η γυναίκα μπήκε σπίτι της κι ανάφερε στον άντρα της αυτά που της είπαν οι τρεις γέροντες. Εκείνος ενθουσιάστηκε. «Υπέροχα ! Το καλύτερο είναι να προσκαλέσουμε τον Πλούτο. Ας περάσει μέσα κι ας γεμίσει το σπίτι μας με πλούτη !» Η σύζυγος διαφώνησε. «Αγάπη μου, γιατί να μην καλέσουμε την Επιτυχία ;» Η κόρη τους άκουγε απ’ την άλλη άκρη του σαλονιού, και μπήκε στη μέση : «Δεν θα ήταν καλύτερο να προσκαλέσουμε την Αγάπη ; Έτσι το σπιτικό μας όλο θα γεμίσει με αγάπη !» «Έχεις δίκιο. Πήγαινε να καλέσεις να φιλοξενήσουμε την Αγάπη,» είπε ο πατέρας. Η νοικοκυρά βγήκε και ρώτησε τους τρεις γέροντες, «Ποιος από σας είναι η Αγάπη ; Παρακαλώ περάστε να σας περιποιηθούμε.» Αυτός που ονομαζόταν Αγάπη σηκώθηκε και προχώρησε προς το σπίτι, ενώ κι οι άλλοι δυο τον ακολούθησαν. Γεμάτη έκπληξη η γυναίκα ρώτησε τον Πλούτο και την Επιτυχία : «Εγώ κάλεσα μόνο την Αγάπη, γιατί μπαίνετε όλοι σας μέσα ;» Και οι γέροντες απάντησαν όλοι μαζί : «Αν είχατε καλέσει τον Πλούτο ή την Επιτυχία, τότε οι άλλοι δυο θα μέναμε έξω, αλλά εφ’ όσον καλέσατε την Αγάπη, εκεί που αυτή πηγαίνει κι εμείς ακολουθούμε. Οπουδήποτε υπάρχει Αγάπη, εκεί υπάρχουν επίσης Πλούτος κι Επιτυχία.» "Μικρές Ιστορίες που αξίζει να λες!", εκδόσεις Πύρινος Κόσμος.

Βλέποντας και κάνοντας

Βλέποντας και κάνοντας

Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες… Γιώργος Σεφέρης Γράφει ο Γιάννης Φρύδας ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 98 …κρατία Με τίτλο μισό κι ανέσωστο, ξεκινώ το πρώτο σημείωμα του παρόντος Καφενείου. Αν ήμουν εργολάβος, θα έλεγα ότι δεν έφτασαν οι πιστώσεις, για να βάλω και το πρώτο συνθετικό της λέξης. Αν ήμουν πολιτικός, θα σας έδινα την υπόσχεση ότι θα τη συμπληρώσω στη δεύτερη τετραετία, με την ολοκλήρωση του προγράμματός μου. Ως καφετζής, όμως, θα είπω την αλήθειαν και μόνον την αλήθειαν. Μία είναι η αιτία: αφήνω στη δική σας διακριτική ευχέρεια να τη συμπληρώσετε, με συνθετικό της επιλογής σας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τον βασικό τίτλο «βλέποντας και κάνοντας». Θα προτιμούσα, χωρίς να απαγορεύω, να αποφύγετε τα συνθετικά: αξιο και δημο. Είπαμε να κάνουμε σοβαρές συνθέσεις, όχι να περιγράφουμε ανύπαρκτες ή προβληματικές καταστάσεις… Επίσης, καλά είναι να αποφύγετε λέξεις που θα βρείτε παρακάτω, γιατί θα θεωρηθεί ότι αντιγράψατε και δε θα αποφύγετε τον μηδενισμό… Αφού καταλήξετε σε κάποια λέξη, σκεφτείτε σε δεύτερο χρόνο πόσο συμβάλλουν στην κατάσταση που περιγράφει αυτή η λέξη οι διανοούμενοι και οι κυβερνήτες. Μετά συμφωνήστε ή διαφωνήστε με τη διαπίστωση του Σεφέρη!… Μπορεί να σας μπέρδεψα, αλλά κι εγώ μπερδεμένος είμαι που ζητάω να κάνετε σύνθεση στον καιρό της γενικευμένης αποσύνθεσης. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είμαι σε θέση να σας βοηθήσω περισσότερο. Άλλωστε και το Καφενείο σε αποσύνθεση βρίσκεται: αλλού τα μπρίκια του, αλλού τα καφοκούτια του… και σ’ άλλα καφενεία οι πελάτες του… Μ’ αυτά τα δεδομένα, η επιχείρηση πάει για κλείσιμο… Βλέποντας και κάνοντας Επανέρχομαι για λίγο και στον αρχικό τίτλο. Το «βλέποντας και κάνοντας» είναι μια έκφραση που χρησιμοποιείται συχνά. Τι υποδηλώνει, όμως, κάθε φορά που τη λέμε ή την ακούμε; Διακρίνω δυο πιθανές και αντικρουόμενες μεταξύ τους εκδοχές: Είναι σύνεση. Δηλαδή, υπάρχει η μελέτη και ανάλυση των δεδομένων, η οργάνωση και το σχέδιο δράσης, για να ακολουθήσουν ύστερα οι απαραίτητες ενέργειες για τον επιδιωκόμενο στόχο. Είναι προχειρότητα. Εδώ κυριαρχεί η ανοργανωσιά, η ανυπαρξία σχεδίου και οι όποιες ενέργειες αποφασίζονται και εκτελούνται με προσαρμογές της στιγμής και εκ του προχείρου. Μ’ αυτά, είμαστε πολύ κοντά και στο: πάμε κι όπου βγει… Πώς ξέρουμε, όμως, σε ποια εκδοχή είμαστε κάθε φορά; Η απάντηση θα έρθει με τα αποτελέσματα, για να μην απαντήσω κι εγώ με τη γνωστή έκφραση: θα δείξει… Κι αυτή πολυχρησιμοποιημένη, συμφωνείτε; Ρωτάς κάποιον για κάτι και σου λέει: «Θα δείξει»… Τι θα δείξει, ορέ; Το φλιτζάνι της καφετζούς, η πλάτη του ψημένου αρνιού, το πέταγμα των πουλιών ή άλλες διοσημίες και θεομηνίες; Βέβαια, το σημαντικότερο ερώτημα ως προς το «βλέποντας και κάνοντας» είναι αν πράγματι βλέπουμε τι κάνουμε ή αν κάνουμε σύμφωνα μ’ αυτά που βλέπουμε. Περί αυτού έχω πολλές αμφιβολίες και για πολλές περιπτώσεις… Θα ’θελα να ’μουν κηπουρός Θα ’θελα να, θα ’θελα να ’μουν κηπουρός (που τραγουδούσε ο Βαγγέλης Γερμανός) στον εν Αθήναις κήπο μας τον εθνικό, αφού του δήμαρχου είμαι κολλητός κι αφού πατέρα είχα πρωθυπουργό… Θα ’θελα να, θα ’θελα να ’μουν παπουτσής, (διπλοθεσίτης καφετζής…) τον χρόνο να μετρώ με το σφυρί και προπαντός να ξεθυμαίνω, που μας δουλεύουνε ψιλό γαζί… Θα ’θελα να, θα ’θελα να ’μουν κυνηγός (κι ας μη βρεθεί ποτέ λαγός!...) χαμένος σ’ ένα δάσος μαγικό, συνέχεια να πυροβολώ, μπας και ξυπνήσουμε, ως λαός… ρεφραίν Βάλε ένα βήμα κι έμπα στο χορό, (ο χορός σε μάρανε…) μην ψάχνεις αξιοκρατία! Ποτέ δε θα ξεμπλέξεις, βάλ’ το στο μυαλό! Πάντα στον σβέρκο σου θα έχεις μια …κρατία. Πάει «ο κηπουρός» του Γερμανού!... Βαγγέλη, με συγχωρείς για τις αλλαγές των στίχων σου, αλλά πρέπει να τους προσαρμόσουμε και στους νέους κηπουρούς. Δείξε κατανόηση, ακόμη και στα ακατανόητα!.... Εσύ ψάξε πάλι, να συμπληρώσεις την …κρατία! Μπορείς να κάνεις χρήση και τις έτοιμες για την περίσταση λέξεις: οικογενειοκρατία, αριστοκρατία, κομματοκρατία Βέβαια, στην οικογενειοκρατία έβαλε τέλος (κατά την υπόσχεσή του) ο Χάρης Δούκας, ο δήμαρχος των Αθηναίων. Μην κοιτάτε που ο Χάρης έκανε τη χάρη στον Ανδρέα, υιό του Γιωργάκη Παπανδρέου, διορίζοντάς τον διευθύνοντα σύμβουλο του Εθνικού Κήπου!... Δεν μπορείτε να πείτε!... Από οικογένεια Αθηναίων δεν έβαλε κάποιον, ώστε να διαμαρτύρεστε για οικογενειοκρατία. Προτίμησε τον Πατρινό… Πα πα πα πα! είπαν οι πάπιες του Εθνικού, όταν το έμαθαν... Πα πα νδρέ ου ου ου!... Θα πεις, τι μας νοιάζει εμάς για τον δήμο Αθηναίων; Άλλωστε, το γεγονός δεν είναι νέον κι ο καθένας ξέρει ανάλογα περιστατικά από τον δικό του δήμο. Είναι γνωστό ότι μετά την κατάληψη της όποιας εξουσίας, ακολουθεί (συνήθως) η λαφυραγώγηση των θέσεων για τους ημετέρους. Έτσι εξηγούνται και τα άλματα προόδου του τόπου... Ευτυχώς, σ’ αυτή τη χώρα που δεν έμεινε τίποτε εθνικό και αποδομείται κάθε ταυτοτικό στοιχείο της, έχουμε ακόμη Εθνικό Κήπο και προπαντός κήπο με διευθύνοντα σύμβουλο, έστω και άμισθο… (ίσως να πληρώνεται με μαρούλια…). Α, έχουμε και εθνικές ομάδες... Υποθέτω και πλήθος από διευθύνοντες συμβούλους. Στεναχώριες 1η Στεναχώρια: Παραιτήθηκε από βουλευτής ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης. Βουλή χωρίς Βαρβιτσιώτη, είναι σαν σαρακοστή χωρίς Μάρτη. Πώς θα αντέξομεν αυτήν την απουσίαν, εμείς που πορευόμαστε διαχρονικά με δυναστείες; Από τη δυναστεία των Ισαύρων στη δυναστεία των δεινοσαύρων… Ξέρετε ποιοι είναι, δε χρειάζεται να τους αναφέρουμε πάλι και εννοείται δε χρειάζεται να τους ψηφίζουμε συνέχεια… 2η Στεναχώρια: Μας τελείωσε αδόξως και η Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου, διότι η Άννα-Εmail (πάει το Μισέλ) υφήρπασεν (ζάπωσε, άρπαξε, έβαλε στο χέρι), προς αξιοποίησιν δια πάσαν προεκλογικήν ή άλλην χρήσιν, τα προσωπικά δεδομένα των αποδήμων και αποδήμησε από το ευρωκοινοβούλιο… Άννα, μην κλαις, θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ τον μπακάλη, (Μπρεχτ) μέχρι να σε βολέψουμε σε καμιά θέση άλλη… (καφετζής) Άννα, δεν είναι η βροχή. Μας φτύνουν, Άννα… (ε, και;…) 3η Στεναχώρια: Η αγωνία για τον Λοβέρδο. Βολόδερνε ο Λοβέρδος, μπας και τον βολέψει κι αυτόν ο Κυριάκος (ζήλευε κρυφά και τα μεγαλεία του Φλωρίδη), αλλά, αφού είδε κι απόειδε ότι δε γίνεται προκοπή με το περίμενε, ίδρυσε πάλι νέο κόμμα, τους «Δημοκράτες», και πήρε ξανά τις στράτες ψάχνοντας ψήφους. Στις ευρωεκλογές ρίχνει την τελευταία του πολιτική ζαριά και τότε θα ξεκαθαρίσει αν θα πάει στις Βρυξέλλες ή αν θα πρέπει να κλείσει με καμιά κομπανία, ως ντραμίστας, για τα πανηγύρια… Μίλτο, Λοβέρδο και Μισέλ, για ποιον να πρωτοκλάψω; Στεναχώρια μια, στεναχώρια δυο κι από πού να κρατηθώ; (για να μη σκάσω απ’ τα γέλια) Χαρές Πώς να μη χαίρεσαι, όταν στρατιές νέων υποψηφίων προετοιμάζονται πυρετωδώς να μας εκπροσωπήσουν στην επόμενη ευρωβουλή; Κρίμα που θα μας λείψει η Καϊλή, αλλά δε θα πλήξουμε, μην ανησυχείτε!... Παρακολουθώντας δηλώσεις ορισμένων, είναι για να γελά κι ο κάθε πικραμένος. Φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν εκλεγούν… Υποψήφιος θα είναι και ο Αντώναρος. Θα ξαναθυσιάσει τον εαυτό του για το καλό της χώρας. «Θέλω να είμαι παρών, με όλες μου τις δυνάμεις, με την τεράστια πείρα μου (εκτός από φαλακρός, είναι και ταπεινόφρων), με τη διάθεση προσφοράς που διαθέτω…», δήλωσε σχετικά. Ευάγγελε, εσύ μπορεί να έχεις διάθεση, αλλά εμείς είμαστε αδιάθετοι, επειδή την είδαμε και τη δική σου τέχνη… Άσε, που μας τη βγήκες κι ως αντισυστημικός!... Ούτε η Ακρίτα να ήσουν… Υποψήφιος θέλει να είναι κι ο Γιώργος Κύρτσος. Ακόμη είναι σε έρευνα αγοράς, για να αποφασίσει με ποιο κόμμα θα πολιτευτεί. Βλέποντας και κάνοντας κι αυτός!... Ως προς την ιδεολογία, κανένα πρόβλημα, η δική του προσαρμόζεται παντού. Ξέρει ότι και οι συριζαίοι ψηφίζουν γενικώς όποιον λάχει, ξέρει ότι ψήφισαν τον Γεωργούλη, γιατί να μην ψηφίσουν κι εμένα τον Γιώργο, σκέφτεται… Μεγάλη χαρά ήταν και το συνέδριο του Σύριζα. Τι χαρά; Αυτό ήταν παιδική χαρά… Ο κάθε σύντροφος έλεγε ό,τι ήθελε κι έκανε ό,τι του κατέβαινε. Επιτρέπονταν όλα! Κι εκεί που νόμιζες πως είμαστε κοντά στη διάλυση και τους ζυγούς λύσατε με το πρόσταγμα: άρον τη συνιστώσα σου και περιπάτει, επήλθε ανακωχή και ηρεμία. Ως προς τη διάλυση δε χάθηκε… η ελπίδα. Υπομονή ως τις ευρωεκλογές!... Συνέδριο έκανε και η Νέα Δημοκρατία. Παρόμοιες είναι οι «ευχές» και γι’ αυτή. Βέβαια, είναι δυσκολότερη η διάλυση, αφού έχει την εξουσία, το πεπόνι, τα μαχαιροπίρουνα και κυρίως την κουτάλα. Υπό τοιαύτας συνθήκας, οργάνωσε εύκολα και μες στην τρελή χαρά το επετειακό (και πανηγυρικό) της συνέδριο, όπου, μαζί με τα εφτά τριγωνάκια που έχει το σήμα της, επανεμφάνισε τον δαυλό, λες και δεν ξέρουμε από τι καήκαμε… Τελευταία χαρά (πόσες χαρές ν’ αντέξουμε;): Είναι η αναγνώριση του Μητσοτάκη από διάφορα κέντρα του εξωτερικού, μετά την ψήφιση του γάμου ομοφυλοφίλων, ως μεγάλου μεταρρυθμιστή!... Κούλης ο μέγας, ο μεταρρυθμιστής!... Ποιος; Αυτός που απορρυθμίζει τα από αιώνες ρυθμισμένα της ελληνικής κοινωνίας. Ουδόλως ενδιαφέρει αυτά τα κέντρα ότι με τις πολιτικές του… μεταρρυθμιστή καταργείται επί της ουσίας η δυνατότητα για πραγματικούς γάμους των νέων ανθρώπων, λόγω ανεργίας, στέγης και πολλών άλλων αιτίων… Ο πρωθυπουργός μεθυσμένος από τους επαίνους, ποτέ δε βλέπει ποιοι και γιατί τον επαινούν και ποτέ δε θα μάθει ότι: «Τίποτε δεν μπορεί να είναι πολιτικά ορθό, αν είναι ηθικά λάθος», που έλεγε κι ο Ιρλανδός Ντάνιελ Ο’ Κόνελ. Δικό μας είν’ το φταίξιμο… «Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί είναι δυσφήμιση για το υπόλοιπο δέκα τοις εκατό» είπε κάποτε ο Χένρυ Κίσσιγκερ. Προφανώς, θα θεωρούσε και τον εαυτό του αδιάφθορο. Εμείς οι Έλληνες τον μάθαμε καλά από τις «ευεργεσίες» του στα εθνικά μας θέματα. Τέλος πάντων! Το σκορ κακοί – καλοί είναι 90 – 10. Ομαδάρα οι κακοί!... Όμως, ό,τι και να λέμε για τους πολιτικούς, ποτέ να μην ξεχνάμε πως εμείς τους επιλέγουμε. Ψηφίζεις κάποιον, δεν τον ξέρεις και σου βγαίνει σκάρτος. Όταν στις επόμενες εκλογές τον ξαναψηφίζεις, ποιος είναι ο σκάρτος; Ποιος κάνει το λάθος; Επομένως, χρειάζεται και λίγη αυτοκριτική. Εύστοχο ήταν κι ένα παλιό σύνθημα: «Τι φωνάζεις και τους βρίζεις, αφού πας και τους ψηφίζεις;». Οι εκλογές, εκτός από δικαίωμα, είναι και ευθύνη. Να βλέπουμε τι κάνουμε!... Αληθινή λύπη Το έχω ξαναγράψει: υπάρχουν και καλοί πολιτικοί. Η παρεμβατική τους προσπάθεια συνθλίβεται τις περισσότερες φορές στις μυλόπετρες ενός παντοδύναμου συστήματος εξουσίας, το οποίο είναι μόνιμα εγκαταστημένο στη χώρα και μοιάζει ανίκητο. Ωστόσο, αφήνουν το στίγμα τους, το παράδειγμά τους, την παρακαταθήκη τους. Όταν αποχωρούν απ’ την πολιτική, μένει πίσω τους ένα ευδιάκριτο ή δυσαναπλήρωτο κενό. Πολύ περισσότερο, όταν φεύγουν απ’ τη ζωή. Τότε, η κοινωνία μας και η πατρίδα μας γίνονται πραγματικά φτωχότερες. Για το μεγάλο ταξίδι έφυγε πρόσφατα κι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Δε θα γράψω τίποτε άλλο ούτε για την πολιτική του δράση. Μόνο ένα: έφυγε ένας σπουδαίος!... Αιωνία η μνήμη του! Είναι πολλά τα έξοδα, πολλά και τ’ αδιέξοδα Ενώ η πολιτική ζωή του τόπου υποβαθμίζεται καθημερινά και οι πρωταγωνιστές της βυθίζονται στον βούρκο ενός αδιάκοπου ξεκατινιάσματος, με ύβρεις και κάνοντας μηνύσεις ή αγωγές μεταξύ τους, ο λαός στενάζει από τα έξοδα κι αναστενάζει από τα αδιέξοδα. Οι στίχοι της Κικής Δημουλά γίνονται ολοένα και πιο επίκαιροι: Διατίθεται απόγνωσις εις αρίστην κατάστασιν και ευρύχωρον αδιέξοδον. Σε τιμές ευκαιρίας. Το χειρότερο, δυστυχώς, είναι ότι ακόμη και η απόγνωση δε δημιουργεί γνώση. Γι’ αυτό επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Γι’ αυτό απολαμβάνουμε (λουζόμαστε καλύτερα) τα ίδια αποτελέσματα. Και καταλήγουμε στα μοιρολόγια… Ως πότε παλληκάρια θα ζούμε στριμωχτά, μ’ ακρίβεια κι ανεργία, δεν έχουμε λεφτά... Σπηλιές να κατοικούμε σαν παλιοχριστιανοί κι αυτοί να μας δουλεύουν δεξιοί κι αριστεροί. Τώρα, βρισκόμαστε στη φάση που προσπαθούμε να βρούμε λύση στα χρωματιστά τιμολόγια των παρόχων ρεύματος και στα προγράμματα διακανονισμών των οφειλών. Δεν ξέρω πόσο μακριά είμαστε από τη στάση πληρωμών. Προβλέπω να επανέρχεται κι ένα παλιό δημοτικό τραγούδι, έστω και παραλλαγμένο: Χίλια χρωστάω στα Τρίκαλα και χίλια στο Μουζάκι κι από τη Σκλάταινα κι απάν’ λογαριασμό δεν έχω… Καλά το πίνω το κρασί, το τσίπουρο, τη μπίρα, μα μου γυρεύουν πληρωμή κι η τσέπη μου είναι άδεια κι όταν μου λένε πλήρωσε, μόν’ στρίβω το μουστάκι… Καλού-κακού ας αφήσουμε και κάνα μουστάκι αξύριστο. Να ’χουμε να στρίβουμε... Όπως πάμε, θα γεμίσουμε μουστακαλήδες!... ─ Α, ρε κιαρατάδις πουλιτικοί, δε θα νά ’ρθουν οι ικλουγές;… Θα σας κανουνίσου ιγώ!... Θα ματαψηφίσου του Μητσιουτάκη, για να μην έρθουν οι άλλοι. Ε, όχι να χάσουμι κι απ’ τ’ς άλλοι… (να τος! Τι σας έλεγα πριν λίγο;). Βλέποντας ή προβλέποντας; Το δυσμενές πολιτικοκοινωνικοοικονομικό περιβάλλον, που κυριαρχεί και τυλίγει τον δημόσιο και ιδιωτικό μας βίο σαν την αντάρα στον Τύμπανο (ή στον Δομοκό για όσους δεν ξέρουν τον Τύμπανο), είναι και δικό μας έργο. Αν μας αρέσει, το κρατάμε. Αν δε μας αρέσει, ας κάνουμε κάτι να το αλλάξουμε. «Η ανοχή και η απάθεια είναι οι αρετές μιας κοινωνίας που πεθαίνει» έλεγε ο Αριστοτέλης. Εμείς, όμως, έχουμε αποσυνδεθεί σχεδόν από τη σοφία των προγόνων και τις διαχρονικές αξίες μας. Χωρίς όρια, χωρίς πυξίδα, χωρίς προσπάθεια δεν πάμε πουθενά. Μόνο η περιπλάνηση είναι εξασφαλισμένη. Σήμερα δε φτάνει και δε γίνεται πια με το «βλέποντας και κάνοντας». Καιρός να πάμε επειγόντως και οριστικά στο «προβλέποντας και κάνοντας»… 8/4/2024